Vandaag heb ik een spontane rustdag ingepland. Ik heb er goed aangedaan om de meest actieve dagen aan het begin van de week te plannen, want het is vandaag weer een paar graden warmer dan de dag ervoor. Het begin van een lange hittegolf in heel Europa, als ik de voorspellingen mag geloven. Ook ben ik gewoon een beetje klaar met Tsjechië. Ik had veel meer aanspraak verwacht. Voor het eerst voelt het alleen reizen, daadwerkelijk ook echt alleen. De vriendelijke Tsjechen, waar Ruud het altijd over had, ben ik niet tegen gekomen. Of ik nu in het verkeer deelnam of naar de supermarkt ging. Ik stuitte toch regelmatig op chagrijnige mensen die totaal niet staan te wachten op buitenlandse toeristen. Zelfs mijn vriendelijke, open houding en grapjes konden ze niet ontdooien. En de families op de camping? Tja, ik had dan wel een gezellig uurtje gisteren met de Nederlandse familie, maar Nederlandse families op vakantie blijven toch over het algemeen heel erg op zichzelf. Mijn hoop is gevestigd op mijn mede-soloreizigers in Praag.

Ik stop wat was in de wasmachine en haal ondertussen wat boodschappen in het kleine supermarktje in de buurt. Zelfs als ik bij het verlaten van de winkel de deur openhoud voor een vader met zijn kinderwagen kan er nog maar net met heel veel moeite een vriendelijk knikje van af. Eenmaal buiten draai ik de dop van de fles met jus d’orange open. Ik ga bijna over mijn nek. Het is mierzoet. Ik kijk wat beter op de fles, waar in Nederland altijd verse sapjes in zitten. Ergens onderaan de fles, onderaan een hoop Tsjechische teksten, staan twee kleine icoontjes die duidelijk moet maken dat je water moet toevoegen aan een klein laagje… aanmaaklimonade!
De rest van de dag kruipt voorbij. Mijn laatste dag in het noorden van Tsjechië, voordat ik naar Praag vertrek. Wanneer er een mooie, felgekleurde vlinder langs vliegt gaan mijn gedachten automatisch naar Ruud. Tsjechië was zijn vakantieland bij uitstek. Zal het dat ooit het mijne worden? Ik denk het niet, maar toch ben ik blij dat ik de reis hiernaartoe heb genomen, als begin van mijn Europese roadtrip. In de woorden van mijn country held Luke Combs, die de laatste dagen al zo vaak door mijn auto galmde:

“I’d like to think you’d be the proudest guy in town, if I could see you, see me now”