Het is zaterdagmiddag, rond de klok van half vier. Verwachtingsvol sta ik halverwege de steeds langer wordende rij voor de toegangsdeuren van een bijzonder restaurant, genaamd ‘Krčma U Pavouka.’ Volgens Google translate is de vertaling hiervan ‘De herberg bij de spin.’
Het was een rustig dagje. Met maar liefst tien graden lager op de thermometer was het vandaag een stuk aangenamer om in de stad rond te lopen. De dag begon met de metro terugnemen naar Cerny Most. Om één of andere vage reden kost de eerste vierentwintig uur in deze parkeergarage je slechts enkele euro’s, maar betaal je daarna per uur. Daarom ben ik maar de auto gaan ophalen, alvast de tank volgooien voor de volgende dag en daarna opnieuw gaan parkeren in dezelfde garage, zodat de teller weer op nul staat en ik morgen niet opeens een heel hoog bedrag moet afrekenen. Eenmaal terug in de stad wilde ik ook nog een bezoekje brengen aan de oude bibliotheek van Praag. Helaas kwam ik hier van een koude kermis thuis. Deze bibliotheek is in het weekend gesloten.
Vlak voordat ik hierheen vertrok heb ik ook nog even kennis gemaakt met wat nieuwe kamergenoten. Voornamelijk Amerikaanse jonge vrouwen die vooral druk zijn met elkaars make-up. Los van een droge “hello” en een kort praatje met de dame naast me kom ik niet. Ik voel toch een leeftijdskloof ontstaan. Waar ik de laatste keer in Praag een zaal deelde met wat meer mensen van mijn eigen leven voel ik me hier opeens een oude man tussen een stel kinderen. Maar gelukkig kan ik mezelf ook prima in mijn eentje vermaken.

De rij wordt in rap tempo kleiner en al snel ben ik aan de beurt. Omdat ik mijn ticket al enkele dagen voor mijn vertrek via booking.com besteld heb, kan ik vrij snel doorlopen. Ik loop achter de overige gasten en smalle wenteltrap af. Ik kom een donkere, ruimte binnen. Het is alsof ik in één keer terug in de tijd ben gestapt. Alles is gemaakt van hout en ziet eruit als een typische middeleeuwse taverne uit één van die fantasy- of historische films die ik thuis altijd verslind op een regenachtige zondag. Wanneer ik mijn bonnetje met tafelnummer laat zien aan één van de medewerkers neemt hij me mee de zaal in. Direct na het opstapje gebaart hij me dat ik mag plaatsnemen aan de voorste tafel, op de voorste stoel. Ik merk gelijk dat dit een hele goede plaats is, zo aan het begin van het looppad waar straks ook de artiesten zullen moeten binnenkomen. De robuuste houten tafel is verder nog leeg, maar al snel komt er een brede kerel naast me zitten. Niet veel later volgen nog een single meisje van een jaar of twintig, een Belgisch koppel dat vooral oog voor elkaar heeft en twee vriendinnen. Aan de tafel schuin tegenover ons zit een groep luidruchtige jongeren. Aan alles kan je merken dat dit een stel Amsterdamse studenten van één of andere studentenvereniging zijn. Terwijl het zaaltje steeds voller en voller loopt, lopen vrouwen en enkele mannen in middeleeuwse klederdracht de smalle paden tussen de lange tafels door met op 1 hand, boven hun hoofd, balancerend enorme dienbladen met grote pullen speciaalbier, wijnkelken vol met wijn en grote glazen frisdrank. Het is een wonder dat er niet zo nu en dan een glas op de grond valt of een serveerster struikelt in het schemerdonker. Ik waan me echt in een middeleeuwse pub, zoals je die normaal alleen maar op tv ziet. Als ik het grote glas met Fanta voor me zie vind ik het bijna jammer dat ik het glas niet mee naar huis mag nemen als souvenirtje. Ondertussen komt er een fotograaf langs die van de bezoekers foto’s maakt. Enigszins geforceerd met mijn glas Fanta in mijn hand sta ik toe dat ze ook een foto van mij maakt.
Nog voor de eerste gang, een heerlijke traditionele Tsjechische aardappelsoep, goed en wel is opgediend begint de show. Het begint met livemuziek van grote, gespierde mannen, waarmee je geen ruzie moet zoeken, die met een luid kabaal op hun trommels en doedelzakken het aanwezige publiek komen opzwepen, gevolgd door een aantal danseressen met doeken. Het programma volgt elkaar in rap tempo op en word steeds uitbundiger. We worden getrakteerd op onder andere een acrobatenkoppel die op een klein oppervlakte de meest ingewikkelde turnoefeningen voor onze neus uitvoeren, ruziënde piraten die ondanks dat de meeste aanwezigen er niks van verstaan toch de lachers op hun hand hebben en een niet zo jonge jongleur met lichtgevende kegels. Wanneer het heerlijke hoofdgerecht, in mijn geval een behoorlijk groot stuk kip met aardappelpuree, maar je kon ook kiezen uit een groot stuk varken of een vegetarische variant, bijna op is wordt het programma steeds spectaculairder. Je merkt dat ze toewerken naar de finale. Met het Tsjechische cakeje, ons dessert, in de hand hebben de teruggekeerde piraten onder luid gejuich een gevecht met een paar brandende fakkels in de hand. Zo dicht op het publiek dat je moet uitkijken dat je haren niet in de fik vliegen. Als de piraten weer zijn verdwenen, komen de danseressen weer terug met vlijmscherpe zwaarden balancerend op hun hoofd, zo dicht bij de Amsterdamse studenten dat één van de dames aan tafel bijna een gratis kort en pittig kapsel had gekregen.  En als je denkt dat je zo beetje alles wel gezien hebt, blijkt één van de piraten ook nog eens een uitstekende vuurspuwer te zijn. Uiteraard eindigt deze avond met de muzikanten die luid spelend binnen komen marcheren, gevolgd door alle danseressen, acrobaten, piraten en andere artiesten. Wat een geweldige avond! Precies wat ik nodig had, na die paar wat mindere dagen, waarin ik me toch wat verloren voelde. Deze geweldige avond pakt niemand mij meer af!