Zoekend en om mij heen kijkend loop ik de grote parkeergarage van Cerny Most, een buitenwijk van Praag, uit. Het kostte mij slechts anderhalf uur om hier vanaf de camping te komen en dan had ik ook nog een klein beetje vertraging onderweg, doordat ik de verkeerde afslag nam. Uiteindelijk vind ik dan toch, aan de andere kant van de parkeergarage de brug die leidt naar het metrostation aan de overkant van de straat. Met mijn iets te zware sporttas vol kleding voor het weekend om mijn schouders en mijn cameratas op de rug loop ik de hoge brug over het busstation over.
Eenmaal bij het station koop ik voor slechts een paar euro een OV-kaart van 72 uur, waarmee ik de komende dagen onbeperkt door Praag kan reizen, en stap op de Metro B richting het centrum van de stad waar ik voor het laatst anderhalf jaar geleden ben geweest.

Een metrorit van ongeveer een half uur en een wandeling van vijftien minuten later kom ik, afgepeigerd door de extreme hitte met temperaturen van tegen de veertig graden, aan bij Sophies Hostel. Mijn verblijfplaats voor dit weekend. Ik krijg gelijk een glaasje water aangeboden door de jongen achter de balie, welke ik dankbaar in ontvangst neem. Ondanks dat het nog lang geen drie uur is, kan ik gelijk al inchecken en binnen tien minuten sta ik al mijn spullen uit te pakken. De kamer is verder leeg, al kan ik niet wachten totdat ik mijn kamergenoten mag ontmoeten. Verder ziet alles er erg netjes en schoon uit. Precies zoals ik het me herinner van de laatste keer.
Nadat ik mezelf heb weten op te frissen, zo goed als dat kan in deze omstandigheden, besluit ik richting het centrum te lopen. Iets waar ik meteen spijt van krijg en halverwege toch maar op de tram stap voor de laatste kilometers richting de beroemde Karlsbrucke. Ik loop langs het water. Het is, uiteraard, een stuk drukker dan de laatste keer dat ik hier was. Toen was de hele stad in de ban van Halloween, nu is iedereen op zoek naar een klein beetje verkoeling. De warmte maakt het niet heel aangenaam om veel te ondernemen. Het eerste wat ik daarom doe is lopen richting de, volgens TripAdvisor, beste verkoper van traditionele Trdelnik in Praag. Ik neem een heerlijke variant met veel ijs en chocola en neem me voor om voor mijn vertrek uit de Tsjechische hoofdstad er ook nog één met verse aardbeien te nemen. Als ik mijn ijs op heb, loop ik nog een klein beetje door de stad voordat ik besluit dat ik deze warmte en drukte echt niet trek. Dus loop ik terug naar de dichtstbijzijnde tramhalte voor mijn eerder bedachte plan B, voor als de binnenstad te heet zou zijn. Op naar Praag 2.

Tekst gaat verder onder de afbeelding

Ik ben op weg naar een bijzonder park net buiten het drukke en toeristische centrum van Praag. Het was vlak voor mijn vertrek een tip van Angelique, die ik later in de derde week van mijn roadtrip zal ontmoeten. Ze had het op Facebook gezien en naar mij toegestuurd.
Na slechts vijf tot tien minuten lopen vanaf de tramhalte kom ik aan bij een groot hek met enkele aanplakbiljetten voor een evenement dat dit weekend zal plaatsvinden. Het is hier heerlijk vertoeven. Op een rustig tempo loop ik langs de groene grasveldjes, waar her en der, in de schaduw van de grote bomen, groepjes jongeren of ouders met kinderen van hun vrije vrijdagmiddag aan het genieten zijn. Het park is als het ware verdeeld in verschillende hoogtes en verschillende zones. Ik loop vanaf één van de hogere gedeeltes de trap af naar beneden en na twintig meter kom ik aan bij één van de hoogtepunten van dit grote park.
Voor me zie ik een grote stenen fontein met een hoog beeld waar uit de top een straal water komt. Op de achtergrond van de fontein torent een groot en schitterend gebouw hoog boven het park uit. Op het pleintje rondom staan bankjes, welke bijna allemaal bezet zijn. Om me heen zie ik wannabe-influëncers druk bezig met selfies maken. Een man zoekt verkoeling bij de fontein door wat van het koude water in zijn gezicht te gooien en linksachter de fontein op de verhoging is een bruidsfotoshoot aan de gang. Nadat ik zelf ook enkele foto’s heb gemaakt loop ik naar de verhoging achter de fontein, waar twee mannen bezig zijn met een podium op te zetten. “Dus daar was dat witte bestelbusje voor die zo asociaal het pad aan het blokkeren is.” Ik ga verder op onderzoek uit. Er zijn overal trappen die leiden naar enkele mini grotten. Alles lijkt uit de stenen uitgehakt; of het nu de balkons, waarvan je een mooi overzicht over het grote park hebt, zijn of de heerlijk uitnodigende bankjes in de koele grotjes. Het is hier bij deze fontein in dit mooie park een stuk aangenamer dan in de drukke, bloedhete stad. Ik geniet van de koelte en van de mensen om me heen. Af en toe een verdwaalde toerist, maar over het algemeen lijken het vooral inwoners van Praag zelf te zijn.

Tekst gaat verder onder de afbeeldingen

Wanneer ik aan het einde van de middag terugkeer op mijn slaapzaal merk ik op dat het bed achter in de hoek inmiddels in gebruik is genomen. Het is een vrouw van eind twintig, waarschijnlijk Amerikaans. Ik zeg vrolijk gedag. Het enige wat ik terugkrijg is een kort knikje. Het is in ieder geval meer dan ik krijg van de Aziatische jongen die even later binnenkomt en zijn kamergenoten compleet negeert, wanneer hij op bed gaat liggen. Erg spraakzame kamergenoten zijn het niet. Ik besluit daarom maar terug naar het centrum te gaan om een hapje eten.

Na een klein rondje door de stad plof ik neer bij een Italiaans restaurant. Het personeel is erg netjes aangekleed en het terras ziet er uitnodigend uit. Daar is dan ook gelijk alles mee gezegd. Ik bestel een simpele pasta. “Wat kan je daaraan verpesten, toch?” Blijkbaar heel veel. Het brood wat op tafel gezet wordt is zo oud dat als je het tegen je hoofd krijgt je gelijk naar de eerste hulp moet. De pasta is hard en duidelijk niet gaar en de saus is smakeloos en koud. Als ik vervolgens wil afrekenen, is het bedrag hoger dan op de menukaart staat. Als ik aangeef dat ik niet snap waar dit bedrag vandaan komt. Zegt de ober met een dwingende toon dat, dat de fooi is. Ik wil nog in discussie gaan, maar daar is geen beginnen aan. Ik neem mijn verlies dat ik in deze typische toeristenval getrapt ben. Mijn zoveelste nare ervaring met de Tsjechen. Al is dit dan wel de pas de eerste in Praag. Dus mijn laatste en beste tip van vandaag is: mocht je ooit in Praag zijn en zin hebben in een pizza of pasta, ga dan vooral niet naar restaurant La Scala, enkele tientallen meters van de Karlsbrücke.